Spoken word (1)

Soms vraag je af of je leeftijd je in de weg zit bij de waardering van nieuwe kunstuitingen omdat je denkt dat iets vroeger beter was en je daardoor niet goed kijkt en luistert naar dat nieuwe. Dat had ik met spoken word. Hoewel mijn weerstand ook werd ingegeven door de vrees dat de vorm in deze door exhibitionisme geobsedeerde tijd bijna vanzelfsprekend de toekomst moet hebben omdat de maker of vertolker ervan zichzelf aan het publiek kan tonen. Dat doen als je je beperkt tot het woord acteurs en zangers ook, alleen dacht ik dat het een manier was om poëzie over het voetlicht te brengen en ik vreesde dat het geconcentreerd en in stilte poëzie lezen uit zou sterven omdat kijken en luisteren makkelijker is. De meeste goede poëzie geeft zich tenslotte pas gewonnen als je er moeite voor doet en de beloning voor die moeite kan niet minder dan een levensveranderende openbaring zijn. Daarbij zijn de teksten waar het genre aanleiding toe geeft vaak wat self obsessed en pathetisch en ik heb aan één Walt Whitman wel genoeg, vond ik. Maar ik vermoed dat dit het echte probleem is: hedendaagse spoken word gaat over sociale bewustwording en politieke actie en ik bevind me niet meer in een positie waarin dat soort zaken echt urgent zijn. Het is dus misschien echt een leeftijdsdingetje, en waarschijnlijk een kwestie van etnisch bevoorrecht zijn. Ik ben niet de doelgroep en ik moet gewoon mijn mond houden, poëzie en spoken word zitten elkaar niet in de weg.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *