Dreaming of Karen Black

Toen ik een paar weken geleden de muziekrecensiepagina van de Volkskrant opsloeg, ging er een luikje open naar het verleden. Een van de vele vrouwelijke idolen uit mijn twenties, Karen Black, bleek tussen het acteren in allerlei geweldige en belangrijke (voor mij dan) films in de jaren zeventig en tachtig door ook nog tijd te hebben gevonden om een hele plaat vol liedjes op te nemen, waarvan ze de meeste zelf gecomponeerd had. Om een of andere reden zijn die liedjes nu pas –  veertig jaar later – uitgebracht, onder de titel Dreaming of You.

Mijn crush op Karen Black begon toen ik haar voor het eerst zag in Robert Altman’s Come Back to the 5 & Dime Jimmy Dean, Jimmy Dean, waarin ze de mysterieuze gast op een schoolreünie speelt. Maar ze speelde ook in Five Easy Pieces, The Great Gatsby, Easy Rider en Capricorn One. Ik projecteerde in haar een kruising tussen de twee meisjes waar ik tot dat moment het meest verliefd op was geweest, de ene een koele schoonheid en de andere even aandoenlijk scheel als Karen Black (want ze was behoorlijk scheel, in onze tijd was ze hierdoor waarschijnlijk kansloos geweest in Hollywood). Maar als ik nu naar de foto op het cd-hoesje kijk, lijkt die nog het meest op foto’s van mijn moeder in het jaar dat ik werd geboren (what would Freud say?).

Het zijn opnames uit een verloren tijd en het is misschien niet voor iedereen. De liedjes gaan over verlangen, verliefdheid en verdriet. De gebruikelijke onderwerpen, bezongen met zoveel intense emotie dat ik er alleen maar ademloos naar kan luisteren. Je voelt er een verpletterende kwetsbaarheid in, en ze zingt mooi op een manier die je ondertussen niet veel meer hoort, geloof ik. Ze heeft een enorm bereik en ze legt de lat hoog, waardoor er ook nog een soort toegevoegde spanning ontstaat die het alleen nog maar adembenemender maakt om naar haar te luisteren, omdat je steeds zit te hopen dat het haar lukt, dat ze alle noten haalt. Dat doet ze, gelukkig.

Ze heeft de meeste liedjes dus alleen geschreven, maar ook haar interpretatie van Question van de Moody Blues is ongelofelijk mooi en aangrijpend, alsof je het liedje voor het eerst hoort zoals het moest klinken.

Karen Black is overleden in 2013, na een lang en zeer productief acteursleven. En naast al die geweldige films en toneelstukken waarin we haar hebben mogen bewonderen, blijkt ze dit nu dus ook nog allemaal gekund te hebben.

Dreaming of You (1971 – 1976) is te vinden op Spotify.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *