How History Affected Me
History has been merciful to me
by ignoring my existence
my street was never occupied
and most violence was domestic
I never really had to fight authorities
least not official ones, the bullies were inside.
Poetry Exercises VII
(haiku)
the bell rung at night
she abandoned her wine, dropped her pencil
rain darkened the concrete gallery
Poetry Exercises VI
Winter Song
Again, the cold November wind had swept its
little specks of brown and orange to us
heralding winter’s icy grid, turning green of tree and bush
back to autumn shade, sending all that summer blossom
in our heart had stirred back into the drafty spaces
of the house we had presumed abandoned for good.
Still numbed by warmth of days that seemed eternal
we breathed the air – already carrying next season’s seeds –
and danced to the rhythm that summoned us back home
throwing off the burden of a harvest that started last spring.
Poetry Exercises V
Postpartum
Now take for instance some drawers, empty them
And fill them up again with useless matter, promise them
Utility, and to love them with whatever forgotten intention
Will strike you again accidentally,
And forget everything once more – that is everything that paralyzes,
Switches on and off like sound, quickly or slowly
Dies away – forget this.
Revisit the spaces in your house,
Look into the nooks as you bend over dreaming.
Let the solitary eye run its cool course again.
Poetry Exercises IV
Valkenburg lake, October ‘98
An artificial lake at rush hour
water crashes against the wooden jetty
winter darkness coming
twenty meters from the shore
his shadow hovers.
As hurricane Mitch throws itself on Hondurans
and lightning scores an entire Congolese football team
– final result 1-1, opposing team unharmed –
provinces are flooded
Queen and notables flutter at farms dikes counties
topography;
flood in the Low Countries
sandbags at the door, but unlike you,
this control tower invited no storm of its own
just helicopters geese oystercatchers
small birds of prey and gliders
and one drowning surfer.
Poetry Exercises III
Hope, etc.
Her carefully placing a
winter carrot in her shoe.
Deciding 30% recurrence isn’t 70.
People in parks drawing in very small
notebooks.
Soft-spoken young woman
asking if she can zoom in to poetry
class next week as she’ll be in
Valencia, at her sister’s.
Solitary lilac saffron crocus in the
neglected part of your garden – cutting
three tiny bloodred pistils, drying
them on the stove.
Picture of Vladimir chasing butterflies
with his net
his chunky body, his bold head.
Checking out prices for a
membership at the athletics club for
after the operation, at sixty-three.
Still writing and reading poetry.
Hummingbird hawkmoth
– looked it up –
diligently sucking nectar
from the verbena flowers.
Single mum who choked up
when she read the last line of her
poem – it’s about her kids.
Selecting a new recipe the night
before and making a grocery list.
Watering the freshly planted seeds at
the end of the summer, when the
forecast said rain.
Poetry Exercises II
(two d i v e r g e n t poems, after listening to Captain Beefheart’s Hey Garland, I Dig Your Tweed Coat)
Give me back my heart
you loony
the hapless sprout from a
fairytale-clout
clobbered him from underneath a
spider’s house
the words of a God scented through
the thick curtain overthrown by
Jesus-deep nothingness
his belly ached like belly’s lead
torn smiling like a headmaster’s
stress-pain
she was a grandmaster in her
icy skull-laked naked
saviouress
people peopled jazzy chested
chess-games in the open sun
he barfed hairy seizures
fit open into a one-cloud mind
leave this holy mind of mine
he mimed
give me back my heart you fool
you loony
give me back my heart
you tune
Bill’s Apocalypse
The perfect mirror cracked
blossomed open into a thousand holograms
maybe more
burst tinkling constantly
transforming itself
like a swarm of
bumblebees in hot mid-day
while blue-collared black-and-white-eyed waiters
whined that there was no one there to pick up the pieces.
As the evening grew louder Bill checked out of his tomb
destroying six spiders and an ant with one giant step
he towed off the stone marked end of mankind
a child cried – a mouse leaped before its eyes
morning swooped in.
Poetry Exercises I
(pantoum: abcdbedfegfhgcha)
Night
The fridge again, with a rattling shake
ending the humming one-sided conversation
sends me back to the city’s distant quiet voice
in this too big bed, every dream gets overcrowded
Ending the humming one-sided conversation
I wake up paralysed
birds of prey were planning to ravish me
in this too big bed, every dream gets overcrowded
if only my funeral would be as well attended
I wake up paralysed
birds of prey were planning to ravish me
the morning paper slams through the door
if only my funeral would be as well attended
perhaps this night’s riddles will inform the day’s vertigo
The morning paper slams through the door
sends me back to the city’s distant quiet voice
perhaps this night’s riddles will inform the day’s vertigo
The fridge again, with a rattling shake.
Winnaar Nederland Vertaalt Vertaalwedstrijd
Mijn vertaling naar het Engels van het gedicht ‘Europa, 2022’ van Lieke Marsman heeft de Nederland Vertaalt Vertaalwedstrijd gewonnen. 131 inzendingen, dus ik ben trots.
Dit is mijn vertaling:
Europe, 2022
Fear without thoughts, the mind
like a pack mule
steps onto the scorched earth – nothing
now to contemplate.
Nothing but established facts.
Hope is an alchemist: it unseals
the densest stone. As from an egg: small
feathery packet, bloody still, unsightly.
The first resistance becomes the loudest protest.
A new world is possible.
En dit is het origineel:
Europa, 2022
Angst zonder gedachten, de geest
loopt als een pakezel
de verschroeide aarde op – niets
valt er te overpeinzen nu.
Voldongen feiten om ons heen.
Hoop is een alchemist: de dichtste steen
ontzegelt het. Als uit een ei: klein
verenpakketje, bebloed nog, onooglijk.
Het eerste verzet wordt het luidste protest.
Er is een nieuwe wereld mogelijk.
Van Swindenstraat
Laatst zei een vrouw tegen me dat ze ooit in de Van Swindenstraat in Den Haag had gewoond. Ik had haar verteld dat ik in Den Haag was geboren omdat we ons in die stad bevonden, en ze vroeg waar. Dit soort triviale data passeert soms de revue tijdens een eerste date, want dat was het. De Van Swindenstraat is een straatje van niks en het zou me verder niets zeggen als ik er niet geboren was. Het was destijds een deprimerende achterbuurt en ik geloof dat ik opgelucht was toen we rond mijn zesde verhuisden naar een iets beschaafdere omgeving. Het is dus niet zo dat ik er goede herinneringen aan heb.
Maar nu ik oog in oog bleek te zitten met iemand die er ook had gewoond (weliswaar in een geheel ander tijdperk want de vrouw was tien jaar jonger dan ik en ruimschoots volwassen toen ze er woonde, dus het zal ergens in de jaren negentig zijn geweest), kon ik mijn verbazing hierover nauwelijks de baas en nu zit ik me achteraf te verbazen over die verbazing. Misschien was het het plotselinge besef dat er na mijn ouders, mijn zus en ikzelf nog andere mensen hebben gewoond op een plek waarvan ik dacht dat hij nog slechts bestond in mijn herinnering, een plek waarvan ik dacht dat hij uit niets anders bestond dan herinneringen.
Natuurlijk heb ik weleens uit nostalgische overwegingen door de buurt gelopen, ik woon er niet ver vandaan en als ik wil kan ik er binnen drie kwartier zijn. Want hij is er nog gewoon, opgeknapt en opgeruimd, maar verder niet heel anders. In mijn herinnering was het er donker, rommelig en vochtig. Ons ouderlijk huis stond leeg en ik kon ongegeneerd naar binnen kijken in de kamer waar ik ooit ter wereld ben gekomen. Maar het voelde aan als decor: ik kon het letterlijk aanraken, maar ik kon het niet aanraken.
We probeerden herinneringen aan de Van Swindenstraat naar boven te halen en te beschrijven hoe het er had uitgezien toen we er woonden. De Van Swindenstraat is niet heel lang, maar hij omvat wel meerdere blokken en een slopje. Ze vroeg wat een slopje was en ik mansplainde dat slopje een oude benaming is voor een doodlopende steeg.
“Daar woonde ik,” zei ze, “aan dat steegje”. “Aan het slopje? Ik ook! Daar ben ik geboren! Het slopje! Dáár ben ík gebóren! Aan het slopje!!!!!”
Ik weet niet helemaal zeker of ze mijn verbazing kon delen, ik was te opgewonden over zoveel toeval om haar reactie echt te registreren. Dat ik voor het eerst werd geconfronteerd met iemand van buiten mijn gezin wier bestaan zich tegen dezelfde achtergrond had afgespeeld – die ooit mijn gehele universum was waarbuiten niets anders leek te bestaan – bood me een blik in een dimensie waarin het feit dat ik ben geboren en kind ben geweest plotseling diepte kreeg.
Met die vrouw is het uiteindelijk niks geworden, maar ik schijn dus wel echt te bestaan.