Philip Roth – The Biography (3)

Nog één keer en dan hou ik erover op. Wat Claire Bloom betreft heeft Bailey zich toch wel voor het karretje van Roth laten spannen. Natuurlijk is het niet netjes om nadat je van iemand bent gescheiden een memoir te publiceren (Bloom’s Leaving  a Doll’s House) waarin je allerlei minder flatteuze gedragingen van je ex de wereld in slingert, maar in het geval van Roth ligt dat toch iets genuanceerder omdat hijzelf altijd rücksichtslos de mensen in zijn omgeving heeft gebruikt in zijn boeken, en vaak ook met opzet duidelijk herkenbaar. En die opzet was dan vaak genoeg een vorm van zelftherapie: over zowel zijn eerste vrouw (die van die urine) als over Claire Bloom zelf heeft hij boeken geschreven die helaas deels gedreven werden door wrok en vooral door de wens om de pijn en het verdriet over die relaties te verwerken door er literatuur van te maken. Een veelzeggend moment is als hij na het voltooien van de naar zijn idee definitieve versie van het verhaal over vrouw 1 in tranen uitbarst, “I did it, I dit it!” prevelend. Wat die eerste betreft kan ik me inleven in de impuls om het onrecht dat zij hem heeft aangedaan te trachten te begrijpen (eigenlijk moet je hier zeggen ‘een plekje te geven’ als dat niet zo verschrikkelijk was) door het te beschrijven, maar in het geval van Bloom lijkt er niet zo heel veel aan de hand te zijn dat niet in de beste huwelijken voorkomt als mensen zo’n vijftien jaar of meer bij elkaar zijn. Bijzonder flauw van Bailey om er dan allerlei emotionele uitbarstingen van Bloom uit te lichten en daar het seksistische label hysterisch aan te hangen. Op zo’n moment denk je ook: ik hoef dit allemaal niet te weten.

Ik ga maar weer eens een echt boek lezen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *