Gehuurde wereld

Vanmiddag passeerde ik Sarah Hart op de Beestenmarkt en ik doe dit echt nooit (echt niet) en ik weet ook niet waar ik het lef vandaan haalde, maar ik heb haar aangesproken. Ze schrok er behoorlijk van en ze moest geloof ik een beetje blozen, wat ik me kan voorstellen als je op straat door een wildvreemde vent staande wordt gehouden. Maar ik wilde haar altijd al bedanken voor Gehuurde wereld en dat heb ik dan nu eindelijk gedaan.

Tenzij de dingen veel sneller onder het stof van de tijd verdwijnen dan ik denk, vermoed ik dat de meeste mensen zich de essays van haar overleden man – de veelzijdige en briljante Rudy Kousbroek – nog kunnen herinneren en ze hopelijk nog wel eens lezen ook. Maar het lijkt alsof het werk van Sarah Hart – voor zover het ooit echt de lezers heeft gevonden die het verdient – nu helemaal van de aardbodem is verdwenen. En dat is zeer onterecht en onbegrijpelijk.

In haar enige gepubliceerde bundel schrijft ze over poëzie, kinderen, (haar jeugd in) Ierland, plaatsnamen, landkaarten, stadsparken en dromen en bovenal over heimwee. Ik ken niemand die zich zo mooi kan herinneren als zij. Misschien komt dat doordat ze het herinneren zelf beschrijft. Het lijkt alsof je erbij zit terwijl het gebeurt, en alsof je je de dingen die ze beschrijft zelf aan het herinneren bent, dat het bijna je eigen herinneringen zouden kunnen zijn die je alleen even was vergeten.

Het is een klein juweel dat niet vergeten mag worden. Ik heb mijn exemplaar lang geleden in de ramsj moeten kopen, misschien is het nog ergens te bestellen.

Sarah Hart heeft ook een blog: Mixed Feelings.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *