Gesprekken achter het gordijn

Binnen de GGZ ben ik later nog veel parkinsonpatiënten tegengekomen, maar de enige die ik in het dagelijks leven een klein beetje heb mogen leren kennen was Jan van Reek, een van de geestelijke vaders van Wipperoen. Wipperoen was aanvankelijk een tekststrip in de trant van Marten Toonder die vanaf 1961 in het Algemeen Handelsblad werd gepubliceerd, totdat Van Reek ziek werd en moest stoppen met tekenen en schrijven. Ik kwam in de jaren tachtig bij hem over de vloer omdat ik verkering had met zijn jongste dochter. Hoewel het een lieve, intelligente en belangstellende man was, verliepen onze gesprekken altijd erg moeizaam, enerzijds omdat de ziekte ook zijn spraak had aangetast waardoor zijn dochter er altijd bij moest blijven om te tolken, en anderzijds omdat hij regelmatig tijdens onze conversatie van zijn stoel viel. Hij lag dan op de grond tussen ons in totdat de convulsies wegebden en hij met hulp van zijn dochter weer kon opstaan. Hij noch ik wisten als zoiets gebeurd was waar we moesten kijken, hij uit begrijpelijke maar volstrekt onterechte gêne en ik omdat ik destijds op sociaal gebied totaal onbekwaam was en al moeite had met gesprekken met mensen die wel gewoon op hun stoel bleven zitten. Het huis waarin hij in een ongemakkelijke menage à trois samenwoonde met zijn vrouw en haar vriendin – en mijn vriendin totdat wij gingen samenwonen – was niet alleen daardoor het tegenovergestelde van mijn eigen kleinburgerlijke ouderlijk huis en een soort walhalla voor mij: er was rommel en slijtage, alles zag eruit alsof erin geleefd werd. Er waren echte boeken en overal stond en hing kunst, niet alleen van hemzelf, maar ook van zijn vrouw en van zijn oudste dochter en zijn zoon, die zelf later evenveel faam zouden vergaren als tekenaars.

Ik kon toen noch nu achteraf beoordelen of hij zoals de mensen in dit boek psychisch ingrijpend was veranderd door de medicatie. Het voelde alsof hij naar me keek vanachter het gordijn van die ellendige ziekte, maar dat ik te laat was om hem te leren kennen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *