De verschijning van Johnny Rotten op aarde

Het klopt wel dat je nooit meer echt van los komt van de muziek die je zo ongeveer tussen je twaalfde en achttiende leert kennen, hoewel, je komt er wel van los en er komt een heleboel bij, maar je keert er steeds meer naar terug, merk ik. We waren een jaar of zestien toen punk losbrak en al draai ik Never Mind the Bollocks nog hoogstens eens in de vijf jaar (om weer te constateren dat ik hem nog steeds niet echt goed vind) ben ik alle muziek die er min of meer op volgde wel weer gaan terugkopen – op cd nu, want al die lp’s opnieuw verzamelen die ik ooit met mijn domme hoofd van de hand heb gedaan gaat me te ver. En die niet alleen, hedendaagse bandjes als Fontaines D.C. en Idles hebben dezelfde hoekigheid en uhh urgentie als die bands van toen. Het is geen nostalgie, al word ik wel oud, en ik beweer ook niet dat er sindsdien niks beters is gemaakt, maar op een of andere manier lijkt het alsof alles wat me op muzikaal gebied echt raakt wel beïnvloed is door die periode. Dat zal projectie zijn, je identificeert je met die muziek en daardoor denk je dat het allemaal wel met elkaar zal samenhangen, terwijl jijzelf het bent die de gemene deler is. Met Johnny Rotten identificeerde ik me niet, ik was geobsedeerd door hem. Wat uit zijn lippen werd opgetekend in Muziekkrant OOR en andere bladen was als manna die uit de hemel viel. Ik was kennelijk op zoek naar iemand die me een soort uitweg bood, en dat leek hij te doen. Het milieu waarin ik opgroeide was niet veel erger dan andere, denk ik, maar ik vond het alles bij elkaar genomen onverdraaglijk, en JR schopte tegen alles aan op een manier waar ik zelf toen nog niet de woorden voor had gevonden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *